Edhe ky është një nga tekstet e Jedinstvo-së nga Prishtina i dedikuar ndërsjellshmërisë së serbëve dhe shqiptarëve në Kosovë. Teksti trajton marrëdhëniet ndërmjet këtyre dy grupeve gjatë viteve të shtatëdhjeta të shekullit 20 në fshatin Vërboc në Anamoravë.
Fshati Vërboc me rreth gjashtëqind shtëpi është përafërsisht gjashtë kilometra larg Vitisë. Fshati është i vjetër, me shumë zakone të vjetra, ndërsa më i miri është, siç thonë edhe vet banorët, ai lidhur me jetën vëllazërore të shqiptarëve dhe serbëve, të cilët për shekuj ndajnë të mirën dhe të keqën.
– Nuk ka dallime mes nesh, – Çdo serb flet shqip, ndërsa çdo shqiptar serbokroatisht, thotë Sinan Rexhepi, zyrtar i Zyrës së vendit në Vërboc. – Ja, për nga gjuha njeriu nuk mund të dalloj fëmijët në shkollë, në oborr, në sokak se cilës kombësi i takojnë. Të rinjtë kanë mësuar nga të moshuarit që të flasin edhe njërën edhe gjuhën tjetër.
Në Zyrën e vendit janë disa njerëz. Plaku Haki Maksuti nga fshati Lubishtë dhe Stanko Gjuriq [Stanko Đurić] nga Mogilla, bisedojnë, herë në njërën, herë në gjuhën tjetër.
[…] – Në veçanti jemi të lumtur që kemi këtë trashëgimi, siç thonë, vëllazërimin dhe bashkimin – thotë Sinani. Këtë unitet kishim edhe para luftës edhe më shumë më parë. Ka shumë të moshuar këtu, mund të ju tregojnë. Edhe rininë e kemi të mirë. Shpesh i qortojmë këta fëmijë, ndërsa nuk e kemi gjithnjë me të drejtë. Nganjëherë nuk jemi në gjendje të ju sigurojmë çdo gjë që kërkojnë.
[…]

Burimi: S. Kostiq (S. Kostić), “Vëllazërimi është pasuria jonë më e madhe”, Jedinstvo: organ i LSPP-së të Kosovës, nr. 17, Prishtinë, 1.3.1976, fq. 10.

Përktheu Bruno Neziraj

Image courtesy of aleksandarmiletic | MALI VELIKI LJUDI

Lini një Përgjigje

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.